İNEĞİN köydeki Atatürk büstüne sürünmesi ve büstü devirip kırması nedeniyle bakanlık bir müfettiş gönderdi.


Ben en çok müfettişi düşünüyorum.

Ne diyecek ineğe?..

İneğin sahibi, Malatya Yeşilyurt İlçesi Kadiruşağı Köyü'nden Gül Kılınç ise "Ceza verirler mi?" diye korktu ve ineği başka köye sürgün ettiler.

Eee cezası var tabii.

Bu biraz da ineğe bağlı...

*

Ben öbür ineklerden biliyorum; bunlar kimi zaman gidip gidip Atatürk'ün üzerinde durduğu kaidelere sürtünürler.

Biz buna "kaşınma" diyoruz.

Birisi şöyle demişti:

"Taşın önünde sap gibi duruyorlar..."

"Hiç inek konuşur mu?" diyeceksiniz.

Müfettiş gönderdiklerine göre demek ki konuşanı var...

Durup dururken niye böyle demişti inek?..

Çünkü kaşınmıştı...

*

İnekler her zaman kaşınmazlar.

Diyelim ki mevsim uygun değilse, hava elvermiyorsa, kendilerini güvende ve garantide hissetmiyorlarsa, ortamı uygun görmüyorlarsa kaşınmazlar...

Biz buna da "kaşınmayan inek" diyoruz.

Ama bu mevsim uygun...

Hava müsait, süreç işliyor, şartlar yerinde, kaşınmak ineğe itibar getiriyor, cumhuriyetin kaideleri savunmasız...

İnek yerinde duramıyor..

Ve kaşınıyor...

Sen git Atatürk'e sürtün...

*

İneğe laf da anlatamazsınız.

Ona deseniz ki:

"Bak bu ülke Ortadoğu'nun yüz akı... Emsalleri hálá sürünürken neredeyse bir asır önce çağdaşlığa, demokrasiye, özgürlüğe adım attı... Bu çala çala, sata sata bitmeyen ekonominin, bu eğitimin, bu sosyal hayatın, bu hukukun, bu güçlü ordunun, bu ulusal politikaların temeli taa o zaman kuruldu... Bunu yapan insandır Atatürk... Sen kaşındıkça gidip gidip ona sürtünüyorsun, ineklik yapıyorsun..."

Deseniz, anlamaz...

İnektir...

Bekir Coskun Hürriyet

GECELER DÜŞMAN

Söz - Beste : Adnan Ergil

Takvimlerden haberin yok mu geçiyor yıllar
Bana küsmüş yüzüme gülmez zâlim aynalar

Kimimiz yorgun, kimimiz vurgun, kimi isyankâr
Acı gerçek bu, ömrümüz bir su, içiyor yıllar

Vakît geç olmuş, dönülmez yolmuş, yürek bin pişmân
Bundan böyle bana meyler dost, geceler düşman

Hani nerde beklenenler
Medet umdum senelerce
Acılar hep dolu dizgin
Bana hâyır yok gecelerde

Vakît geç olmuş, dönülmez yolmuş, yürek bin pişmân
Bundan böyle bana meyler dost, geceler düşman

Takvimlerden haberin yok mu geçiyor yıllar
Bana küsmüş yüzüme gülmez zâlim aynalar


mey : şarap

Londra'daki caminin yeni imamı şehre gitmek için hep aynı otobüse biniyor ve çoğu zaman aynı şoföre rastlıyormuş.

Bir gün, bilet alırken şoför yanlışlıkla 20 "kuruş" fazla vermiş. İmam yanlışlığı oturunca, parasını sayınca fark etmiş. Kendi kendine düşünmüş "20 kuruşu geri versem mi şoföre?"... Ama içinden bir ses diyormuş ki "çok küçük bir para ve şoförün zaten umurunda da değil. Otobüs şirketine 20 kuruş ne fark eder?. Bu parayı Allahtan gelen bir hediye gibi... düşünebilirim"

İneceği durağa gelince, imam kalkmış ve fikrini değiştirmiş, inmeden önce şoförün yanına gitmiş, 20 kuruşu geri vermiş ve demiş ki : "paranın üstünü fazla verdiniz."

Şoför gülümsemiş ve demiş ki : "Siz camiinin yeni imamısınız değil mi? Aslında uzun zamandır sizi ziyaret etmek istiyordum caminizde, İslam’ı öğrenmek için ve bilerek size fazla para verdim nasıl tepki vereceğinizi görmek istedim."

İmam inerken nerdeyse bacaklarını hissetmiyormuş, yere yığılacakmış-casına bir direğe tutunmuş ve kendine gelmeye çalışmış, gözlerinden yaşlar dökülerek gökyüzüne bakmış ve demiş ki:
"Allah’ım az daha İslam’ı 20 kuruşa satıyordum!"

İnsanlığın en eski felsefe eserleri.

4000 yıl önce, Hindistan.

3000 yıl önce yazılan

11.Upanişad’ın 7. bölümünden

süzülüm:

-Bana öğretin, lütfen.

-Ne bildiğini söyle ki

söz edeyim ötesinden.

-Çok okudum ama kederliyim,

aşmama yardım edin.

Kendini bilen, Benliği bilen,

kurtulurmuş kederden.

-Okuduğun her şey isim yalnızca.

İsimde yoğunlaşan Brahman

isim kadar uzanır öteye.

-Daha iyi şey var mıdır peki?

-Söz.

Zihin.

İrade.

-Daha iyisi?

-Farkındalık.

-Dahası?

-Derin düşünmek.

-İyisi? Lütfen.

-Anlamak iyidir düşünmekten.

-Daha iyisi?

-Güç. Bir güçlü sarsar yüz anlayanı.

-Var mıdır güçten iyisi?

-Yiyecek. Güç gider on gün yenmezse.

-Yiyecekten iyisi?

-Su. Daha iyisi: Ateş.

Hava ile buluşan ateş

ısıtır mekânı.

Ve kendini gösterdikten sonra

suya yol açar.

Ateşte yoğunlaşan Brahman

ışık dolar -kurtulup karanlıktan.

-Var mıdır ateşten iyisi?

-Uzay.

Güneş, ay, yıldırım, ateş onda.

Brahman olarak uzayda yoğunlaşan

ışık âlemi edinir –uzak, geniş.

-Var mıdır iyisi uzaydan?

-Bellek. Anlayamaz hatırlamayan.

Onunla tanırız çocuğumuzu.

Bellek üstünde yoğunlaş.

-Daha iyisi?

-Umut. Ancak umutla

istenebilir bu dünya, öte dünya.

Umudu düşünen Brahman

umut kadar uzanır öteye.

-Var mıdır umuttan iyisi?

-Ruh. Öte yandan, ancak

doğruları fark edip konuşan

üstün gelebilir.

-Doğrularla erişebilir miyim yetkinliğe?

-Önce iste.

-İstiyorum, efendim.

-Ancak anlayabilen

söz edebilir doğrulardan.

Ama önce istemeli.

-İstiyorum, usta, gerçekten.

-Ancak düşünen anlar.

Düşünmeyi anlamayı istemek gerek.

İnanınca düşünebilir insan.

İnancı anlamak için istek gerek.

-İstiyorum, usta.

-Bir kılavuza bağlanan inanır ancak.

Bu bağı anlamayı istemeliyiz.

-İstiyorum.

-Duyuları denetleyip yoğunlaşmakla

bağ oluşur ancak.

Bu eylemi anlamayı istemeliyiz.

-İstiyorum, ustam.

-Ancak sevinçle eyler insan.

Sevinci anlamayı istemeliyiz.

Sonsuzluk sevinçtir.

Sonluda sevinç olmaz.

Sonsuzluğu anlamayı istemeliyiz.

--İstiyorum, efendim.

-Sonsuz ölümsüz, sonlu ölümlüdür.

-Nerededir sonsuzluk?

-Kendi şanında –bile değil.

Kendinden başka şeyde olamaz.

Aşağı, yukarı, arka, önce, sağ, sol…

Hepsidir. Şimdi de

Sonsuzluğa Ben ile bakalım:

Aşağıda, yukarıda, hepsindeyim,

hepsiyim.

Sonsuzluğa Benlik açısından bakınca:

Benlik. Kendilik.

Aşağı, yukarı, arka, önce…

Benlik hepsidir.

Benliğinden kıvanç duyan

egemen olur: Kendini yönetir.

Bütün âlemlerde efendi, usta.

Başka türlü düşünen

başka efendi bulur,

eylem özgürlüğü olmadan.

Saf beslenen saf düşünür. Ve

ancak saf zihinle gevşer

inanç bağlarımız.

http://www.birgun.net/writer_2008_index.php?category_code=1187091474&news_code=1226360743&year=2008&month=11&day=11

Görmüyoruz sanmayın içyüzünü işlerin,
O doğru duruşların o eğri gidişlerin,
Neler çiğnediğini, hiç durmadan dişlerin,
Ne yolda dolduğunu o yaldızlı fişlerin?
Biliriz yenileni kuzu mudur tavşan mı;
Sizin ki tadlı can da bizimki patlıcan mı?

Yok mu, Ata malından azıcak pay bize de;
Adımız hiç görülmez pasaportta vizede,
Biz de gezmek isteriz Londra’da Gizede,
Bizim yerimiz sâde Sıvas, Erzurum, Van mı,
Sizin ki tadlı can da bizimki patlıcan mı?
Süründük bu kadar yıl Aydın’da Muş’da Van’da,
Kahve gibi kavrulduk, dövüldük bu havanda,
Şöyle bir yaşamadık Karlesbad’da Lozan’da,
Fakat arılar gibi çalıştık bu kovanda….
Balı, kaymağı sizin, bize acı soğan mı,
Sizin ki tadlı can da bizimki patlıcan mı?

Namdar Rahmi