İnsanlığın en eski felsefe eserleri.

4000 yıl önce, Hindistan.

3000 yıl önce yazılan

11.Upanişad’ın 7. bölümünden

süzülüm:

-Bana öğretin, lütfen.

-Ne bildiğini söyle ki

söz edeyim ötesinden.

-Çok okudum ama kederliyim,

aşmama yardım edin.

Kendini bilen, Benliği bilen,

kurtulurmuş kederden.

-Okuduğun her şey isim yalnızca.

İsimde yoğunlaşan Brahman

isim kadar uzanır öteye.

-Daha iyi şey var mıdır peki?

-Söz.

Zihin.

İrade.

-Daha iyisi?

-Farkındalık.

-Dahası?

-Derin düşünmek.

-İyisi? Lütfen.

-Anlamak iyidir düşünmekten.

-Daha iyisi?

-Güç. Bir güçlü sarsar yüz anlayanı.

-Var mıdır güçten iyisi?

-Yiyecek. Güç gider on gün yenmezse.

-Yiyecekten iyisi?

-Su. Daha iyisi: Ateş.

Hava ile buluşan ateş

ısıtır mekânı.

Ve kendini gösterdikten sonra

suya yol açar.

Ateşte yoğunlaşan Brahman

ışık dolar -kurtulup karanlıktan.

-Var mıdır ateşten iyisi?

-Uzay.

Güneş, ay, yıldırım, ateş onda.

Brahman olarak uzayda yoğunlaşan

ışık âlemi edinir –uzak, geniş.

-Var mıdır iyisi uzaydan?

-Bellek. Anlayamaz hatırlamayan.

Onunla tanırız çocuğumuzu.

Bellek üstünde yoğunlaş.

-Daha iyisi?

-Umut. Ancak umutla

istenebilir bu dünya, öte dünya.

Umudu düşünen Brahman

umut kadar uzanır öteye.

-Var mıdır umuttan iyisi?

-Ruh. Öte yandan, ancak

doğruları fark edip konuşan

üstün gelebilir.

-Doğrularla erişebilir miyim yetkinliğe?

-Önce iste.

-İstiyorum, efendim.

-Ancak anlayabilen

söz edebilir doğrulardan.

Ama önce istemeli.

-İstiyorum, usta, gerçekten.

-Ancak düşünen anlar.

Düşünmeyi anlamayı istemek gerek.

İnanınca düşünebilir insan.

İnancı anlamak için istek gerek.

-İstiyorum, usta.

-Bir kılavuza bağlanan inanır ancak.

Bu bağı anlamayı istemeliyiz.

-İstiyorum.

-Duyuları denetleyip yoğunlaşmakla

bağ oluşur ancak.

Bu eylemi anlamayı istemeliyiz.

-İstiyorum, ustam.

-Ancak sevinçle eyler insan.

Sevinci anlamayı istemeliyiz.

Sonsuzluk sevinçtir.

Sonluda sevinç olmaz.

Sonsuzluğu anlamayı istemeliyiz.

--İstiyorum, efendim.

-Sonsuz ölümsüz, sonlu ölümlüdür.

-Nerededir sonsuzluk?

-Kendi şanında –bile değil.

Kendinden başka şeyde olamaz.

Aşağı, yukarı, arka, önce, sağ, sol…

Hepsidir. Şimdi de

Sonsuzluğa Ben ile bakalım:

Aşağıda, yukarıda, hepsindeyim,

hepsiyim.

Sonsuzluğa Benlik açısından bakınca:

Benlik. Kendilik.

Aşağı, yukarı, arka, önce…

Benlik hepsidir.

Benliğinden kıvanç duyan

egemen olur: Kendini yönetir.

Bütün âlemlerde efendi, usta.

Başka türlü düşünen

başka efendi bulur,

eylem özgürlüğü olmadan.

Saf beslenen saf düşünür. Ve

ancak saf zihinle gevşer

inanç bağlarımız.

http://www.birgun.net/writer_2008_index.php?category_code=1187091474&news_code=1226360743&year=2008&month=11&day=11